Mój obraz  "Duch Gór"
Ten najdalszy najwyższy szczyt to Gerlach


M A G I A     T A T R . . .

Byłem w teatrze przedziwnym,
A był tak wielki,że za kurtyny-
Służyły mu świerki...
                                           Ogromne...
Za scenografię zaś-skaliste mury,
Tak wysokie,
     Że zawadzały o chmury...
                                                Puszyste...

Wreszcie spektakl się zaczął-
                                      Kurtyny ożyły...
I  nagle  tak  się  rozstąpiły-
                                       Jakoś  dziwnie :
      Do  góry,
                   Do dołu,
                              Na  boki ,
                                           Do  przodu...
I pojawiły się kamienne schody...
                                                             Do nieba ...  
      
Otoczyły nas świerki  dokoła -
A spośród nich jakiś głos nas woła :
Chodźcie ,zagrajcie ,bo nieobsadzone
                                        Jeszcze główne role ...
Spoza kurtyn świerkowych wychyliło się
Wiele kwiatów kolorowych-
Wśród  łanów  kosodrzewiny  i  trawy ...
A nad nimi stały przeogromne skały ,
Które w przedziwnych pozach skamieniały :
Młynarza ...
                                  Gerlacha...
                                                                   Łomnicy ... 

Patrzymy zachwyceni na odległe turnie ,
Trzymające swe głowy
        W białych  chmurach  dumnie...
                                                       Niewzruszone...

I stała się rzecz dziwna niesłychanie :
Bo te góry,
        Gdy tak patrzyliśmy na nie-
                                    Ruszyły w naszą stronę...
I z każdą chwilą były coraz bliżej ,
A jednocześnie :
 Szerzej...
                      Nad nami ...
                                       Pod nami ...
                                                     Dokoła ...
                                                                       Wyżej...

I tylko dziwne było,
                                      Że za to podziwianie-
Jedyną  zapłatą  było 
                                             Nasze  zasapanie...
I rzęsisty deszcz potu
                               Na trawy...
                                                  I skały...
                                                                  I głazy ...

I nadszedł koniec ...
                      Gdzieś za górami...
                                                    Słońce pobladło ...
Tylko w oddali widać było
                                                    Kolorowe światła :
            Nowej Leśnej ,
                                          Smokowca,
                                                                       Popradu...
A nad nimi :pomarańczowy księżyc,
Jak kolorowy lampion...
                               Z cieniutkiej bibułki ...

                                                 Jak w krainie baśni...

NIE JEDEN 
                            W  GÓRACH 
                                           Odnalazł  swą  DROGĘ...



Gielbar